Aktualności
wtorek, 13 czerwiec 2017 11:52

"Jaka to melodia” znika z anteny

Napisała

Telewizja Polska po zmianie prezesa nie ma szczęścia do skutecznych działań. Oglądalność publicznej telewizji spada na łeb, na szyję nie tylko dlatego, że znacznej części widzów przestała odpowiadać nowa linia programowa, ale też ze względu na coraz szerszy dostęp do tak zwanego video on demand, którego najpopularniejszym przedstawicielem jest Netflix. Dzięki tego typu udogodnieniom widz nie musi już czekać na swój ulubiony serial, ale może go obejrzeć w dowolnym momencie.

TVP miała też ostatnio problemy z organizację opolskiego festiwalu. Ze względu na działania telewizji z uczestnictwa zrezygnowała zdecydowana większość artystów. Również samo Opole wymówiło się, przy pomocy znaku towarowego, z organizacji festiwalu pospołu z Telewizją Polską. Teraz podobne metody może obrać spółka Media Corporation, właściciel znaku towarowego „Jaka to melodia”. Ten obecny na antenie już od wielu lat program polegał na odgadywaniu tytułów piosenek po kilku nutach. Jego prowadzącym był od 1997 r. prezenter, muzyk i kompozytor Robert Janowski. Janowski nie chce już jednak kontynuować współpracy z TVP. Ta ostatnia chciała, aby prezenter stał się jej pracownikiem, choć on sam wolał pozostać związany z Media Corporation. Propozycja ta wiązała się jednak z koniecznością brania przez Janowskiego udziału również w innych projektach telewizji, co najwyraźniej odwiodło dotychczasowego prowadzącego od kontynuacji współpracy z TVP.

Chociaż TVP posiada prawa do formatu „Name the Tune”, to jednak nie będzie mogła oferować widzom teleturnieju pod dotychczasową nazwą. Prawa do znaku towarowego „Jaka to melodia” przysługują bowiem spółce Media Corporation, która do tej pory produkowała program pod tym tytułem.

środa, 23 sierpień 2017 10:39

Jak zaostrzyć smak sporu. Vegeta vs. Kucharek

Napisała

Szczypta przypraw zawsze przyda się, żeby dodać potrawom smaku. Niektórzy smakosze preferują też bardzo ostre potrawy. Ostrości nie można także odmówić sporowi toczącemu się od 2014 r. przed czeskim sądem, który wszedł właśnie w kolejne stadium. Przedmiotem konfliktu są opakowania dwóch przypraw: dobrze nam znanej Vegety produkowanej przez chorwacką firmę Podravka i jej polskiego odpowiednika, oferowanego pod nazwą Kucharek. Oba produkty, składające się głównie z suszonych warzyw, sprzedawane są w opakowaniach w kolorze jaskrawoniebieskim, ze zbiorem warzyw na pierwszym planie oraz postacią kucharza, ewidentnie zadowolonego z występowania na woreczku przyprawy.

Vegeta jest produktem bardzo popularnym na czeskim rynku. Polski produkt, wytwarzany przez Grupę Prymat, trafił tam zaś za pośrednictwem czeskiej spółki Pekny-Unimex. Zdaniem czeskiego oddziału spółki produkującej Vegetę, Podravka-Lagris, opakowania, w jakich sprzedawana jest polska przypraw, zbytnio upodobnione zostały do jej chorwacki odpowiednika oferowanego na czeskim rynku. Zdaniem chorwackiej spółki, stanowi to czyn nieuczciwej konkurencji. W wyroku wydanym dwa lata temu przez czeski sąd uznano, iż opakowania Kucharka rzeczywiście są zbyt podobne do woreczków, w których znajduje się konkurencyjna przyprawa. Sąd nakazał więc Grupie Prymat zmianę opakowań produktów przeznaczonych na czeski rynek. Spółka uczyniła zadość wyrokowi i rzeczywiście zmieniła opakowania. Co prawda, nadal były w tym samy kolorze, ale warzywa były na nich ułożone już trochę inaczej, a kucharz – wyraźnie do tej pory starszy i wąsaty, został odmłodzony i pozbawiony wąsów.

 W tym roku Podravka dostała również 200 tys. koron czeskich (równowartość ok. 30 tys. zł) odszkodowania, co jednak nie usatysfakcjonowało chorwackiej firmy. W sierpniu bieżącego roku stwierdziła na łamach czeskiej gazety „Denik”, że producent Kucharka nadal w nieuczciwy sposób wykorzystuje rynkową popularność Vegety.

Ciekawym zagadnieniem, dotyczącym możliwości wykorzystania w celach handlowych przez jeden podmiot produktów będących odpowiednikami zarejestrowanych na rzecz innego przedsiębiorcy wzorów przemysłowych zajmował się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok z dnia 27 września 2017 roku - sprawy połączone C-24/16 i C-25/16).

Sprawa dotyczyła sporu pomiędzy znaną marką Nintendo Co. Ltd, która w głównej mierze zajmuje się produkcją i sprzedażą konsol do gier oraz sprzedażą gier (przy czym spółka zasłynęła konsolą Wii, która wykorzystuje sensory ruchu do zabawy), a mniejszą spółką BigBen Interactive GmbH, która z kolei zajmuje się produkcją i sprzedażą akcesoriów oraz kontrolerów (które w znacznej części współpracują właśnie z konsolą Wii). Sprawa trafiła do niemieckiego sądu i dotyczyła wykorzystywania przez spółkę BigBen na swojej stronie internetowej produktów, głównie akcesoriów do konsoli Wii, objętych wzorami wspólnotowymi na rzecz Nintendo. Takie przedstawienie konkurencyjnych produktów miało na celu sprzedaż akcesoriów własnych, tj. pochodzących od BigBen oraz ukazanie ich kompatybilności z konsolą Wii.

Z uwagi na rozpoznawaną sprawę niemiecki sąd zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z następującym pytaniem "Czy Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie wzorów wspólnotowych, a w szczególności jego art. 20 ust. 1 lit. c), należy interpretować w ten sposób, że osoba trzecia może przedstawiać wspólnotowy wzór przemysłowy w celach handlowych, jeżeli zamierza prowadzić sprzedaż akcesoriów do towarów odpowiadających wzorowi wspólnotowemu właściciela? Jeśli tak, to jakie kryteria mają w tym względzie zastosowanie?".

Intencją sądu krajowego było wyjaśnienie zagadnienia dotyczącego "cytowania" cudzego wzoru przemysłowego, tj. ustalenie czy w ogóle istnieje taka możliwość oraz w jakich okolicznościach cudzy wzór można "cytować". W niniejszej sprawie odpowiadało to sytuacji "cytowania" cudzego wzoru na swojej stronie internetowej w celu ukazania wspólnego zastosowania produktów Nintendo oraz oferowanych akcesoriów spółki BigBen.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 lit. c) Rozporządzenia  nr 6/2002, prawa wynikające z rejestracji  wzoru wspólnotowego nie są wykonywane w odniesieniu do działań odtwarzania w celach cytowania lub nauczania, pod warunkiem że działania te są zgodne z praktyką uczciwego handlu i nadmiernie nie utrudniają zwykłego używania wzoru i że jest wskazane źródło.

Z uwagi na fakt, że w przepisach nie ma uregulowanej definicji słowa "cytować", jak również okoliczność, iż w niektórych krajach w rozporządzeniach używa się słowa „ilustracja” zamiast „cytowanie”, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej podczas rozpoznawania zagadnienia musiał odnieść się do zakresu pojęciowego "cytowania". W rezultacie Trybunał stwierdził, że celem powyższego przepisu Rozporządzenia nr 6/2002 jest niejako ograniczenie prawa z rejestracji wspólnotowego wzoru przemysłowego na rzecz innych działań, które polegają na odtworzeniu  chronionego wzoru przez inny podmiot, który na owe ograniczenie będzie się powoływać, a którego celem jest odtworzenie wzoru pozwalające wyjaśnić powiązanie pomiędzy swoimi produktami, a produktami chronionymi prawem ochronnym. 

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku wskazał, iż art. 20 ust. 1 lit. c) Rozporządzenia nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że osoba trzecia, która bez zgody właściciela praw przysługujących ze wzoru wspólnotowego używa, w tym za pośrednictwem swojej witryny internetowej, wizerunków produktów odpowiadających takim wzorom podczas zgodnej z prawem sprzedaży produktów przeznaczonych do używania jako akcesoria do swoistych produktów właściciela praw przysługujących z tych wzorów, w celu objaśnienia lub zademonstrowania wspólnego zastosowania tak sprzedawanych produktów i swoistych produktów właściciela wspomnianych praw, dokonuje działania odtwarzania w celach „cytowania” w rozumieniu art. 20 ust. 1 lit. c), przy czym takie działanie jest w ten sposób dozwolone na mocy tego przepisu, o ile spełnione zostają określone w nim warunki kumulatywne, tj. zgodność działań odtwarzania z praktyką uczciwego handlu, brak nadmiernego utrudnienia zwykłego używania wzoru wskutek takich działań oraz wskazanie źródła.

wtorek, 16 maj 2017 15:05

Zła wiara przed sądem

Napisała

1 lipca 2010 r. spółka sindustrysurf, SL dokonała w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zgłoszenia słowno-graficznego unijnego znaku towarowego „Air Hole Face Masks You Idiot”, głównie dla odzieży termoaktywnej oraz gier. 26 lipca 2013 r. skarżąca, Airhole Facemasks, Inc., złożyła w EUIPO wniosek o unieważnienie prawa do tego znaku towarowego dla wszystkich towarów, dla których został on zarejestrowany. Z jednej strony skarżąca twierdziła, że zakwestionowany znak towarowy został zarejestrowany na rzecz sindustrysurf pod jej własnym imieniem bez zgody skarżącej, gdyż wyrażona przez nią zgoda ograniczała się wyłącznie do dokonania zgłoszenia na rzecz skarżącej. Ponadto na sindustrysurf jako agencie lub przedstawicielu skarżącej ciążył ogólny obowiązek lojalności względem skarżącej i jej interesów handlowych, a zatem nie mogła ona w żaden sposób uzasadnić wystąpienia o rejestrację zakwestionowanego znaku towarowego na swoją rzecz. Z drugiej strony skarżąca podnosiła, że sindustrysurf działała w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia zakwestionowanego znaku towarowego na swoją rzecz.

Wydział Unieważnień unieważnił prawo do zakwestionowanego znaku towarowego w całości, jednak spółka odwołała się od decyzji. Izba Odwoławcza EUIPO uwzględniła odwołanie. Wskazała, że w jej ocenie nie istnieje żaden dowód na istnienie między stronami stosunku „agenta/przedstawiciela”, ponieważ skarżąca nie wyjaśniła, w jaki sposób umowa dystrybucji zawarta w 2009 r., przed ustanowieniem skarżącej, między Endeavor Snowboards Inc. a sindustrysurf mogła wykazywać istnienie takiego stosunku. Sprawa trafiła przed Sądu UE, który w maju 2017 r. wydał wyrok.

Sąd przypomniał, iż system unijnego znaku towarowego opiera się na zasadzie, że prawo wyłączne przyznawane jest pierwszemu zgłaszającemu. Zgodnie z tą zasadą znak może zostać zarejestrowany jako unijny znak towarowy tylko w takim zakresie, w jakim nie stoi temu na przeszkodzie wcześniejszy znak towarowy. Ponadto, to na podmiocie wnoszącym o unieważnienie prawa do znaku towarowego ciąży obowiązek wykazania okoliczności pozwalających stwierdzić, że właściciel unijnego znaku towarowego działał w złej wierze w chwili dokonania zgłoszenia tego znaku towarowego. Do celów oceny zaistnienia po stronie zgłaszającego złej wiary należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne czynniki właściwe w danym przypadku i istniejące w chwili dokonywania zgłoszenia oznaczenia do rejestracji w charakterze unijnego znaku towarowego, a w szczególności: okoliczność, że zgłaszający wiedział lub powinien wiedzieć, iż osoba trzecia używa w co najmniej jednym państwie członkowskim oznaczenia identycznego z oznaczeniem zgłoszonym do rejestracji lub do złudzenia do niego podobnego w odniesieniu do identycznych lub podobnych towarów lub usług; zamiar uniemożliwienia przez zgłaszającego dalszego używania takiego oznaczenia przez osobę trzecią; stopień ochrony prawnej, z której korzystają oznaczenie osoby trzeciej i oznaczenie zgłoszone do rejestracji.

poniedziałek, 03 czerwiec 2013 12:00

Znak towarowy "Masajowie"

Napisała

Masajski wojownik czy kobieta Masajów ozdobiona koralikami - jest to jeden z najbardziej spopularyzowanych obrazów plemiennej Afryki. Dziesiątki firm używają go do sprzedaży produktów, dlatego też starsi Masajów rozważają obecnie ubieganie się o ochronę dla ich "marki" w postaci znaku towarowego.

Dlatego też starszyzna Masajów powołała do życia Maasai Intellectual Property Initiative (Masajska Organizacja Własności Intelektualnej). Masajowie uważają, że zostali wykorzystani przez przemysł i kulturę masową. Ich wizerunek jest bowiem wykorzystywany do promocji najróżniejszych towarów, od telefonów komórkowych po samochody.

Masajowie zwracają uwagę, że ludzie muszą zrozumieć kulturę innych i szanować ją, a nie wykorzystywac jedynie do własnych celów.

Według Light Years IP, organizacji pozarządowej, która specjalizuje się w zabezpieczaniu praw własności intelektualnej w krajach rozwijających się, około 80 firm na całym świecie reklamuje się obecnie przy wykorzystaniu wizerunku Masajów lub samej nazwy tej społeczności. Klienci mogą znaleźć akcesoria Masai wykonane dla Land Rovera, specjalistyczne obuwie sportowe Masai Barefoot, a nawet ręczniki plażowe, czapki, szaliki i torby z linii Masai domu mody Louis Vouitton. Masajom nie podoba się, że nie mają ze sprzedaży tych towarów żadnych korzyści.

Organizacja Light Years IP szacuje, że jeśli "znak towarowy" Masajów byłby własnością korporacji, wart byłby więcej niż 10 milionów dolarów.

Sprawą rejestracji nazwy plemienia Masajów jako znaku towarowego zajmuje się stowarzyszenie African IP Trust.

poniedziałek, 01 lipiec 2013 13:31

Ekologiczny patent do wytwarzania energii

Napisała

Dostarczanie energii elektrycznej jest niezbędne dla funkcjonowania w codziennym życiu. Często wiąże się to jednak z wysokimi kosztami. Politechnika Świętokrzyska postanowiła zminimalizować te koszty, projektując w tym celu interesujący wynalazek.

Urządzenie skonstruowane przez Politechnikę Świętokrzyską opiera się na przetwarzaniu energii słupa wody. Do zastosowanie wynalazku wystarczy nawet niewielka rzeczka. Wynalazek składa się co najmniej z trzech identycznie zbudowanych segmentów, które są ze sobą połączone wspólnym wałem, który podłączony jest do generatora prądu. Woda, która wpływa do urządzenia, wprawia w ruch znajdujące się w środku wahadło i uruchamia wał. Uzyskana z wody energia przekazywana jest na wał i dalej do generatora prądu. Prototyp powstał ze stali nierdzewnej, całe urządzenie ma zaś wysokość 1 metra. Wynalazek ten podlega od początku 2013 r. ochronie patentowej. Patent taki mógłby być wykorzystywane przez oczyszczalnie ścieków czy w zbiornikach retencyjnych, które posiadają zrzut wody. Do działania urządzenia wystarczy nawet półmetrowy spadek.

Rozwiązanie takie byłoby nie tylko ekologiczne, ale i ekonomiczne, ponieważ jedynym kosztem jego wykorzystania byłaby jego konserwacja.

Z okazji nadchodzącej 68. Rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego Związek Powstańców Warszawskich zaplanował zgłoszenie symbolu Polski Walczącej – splecionych liter „P” i „W”, tak zwanej „kotwicy” w Urzędzie Patentowym RP, aby zarejestrować go jako znak towarowy. Symbol ten stanowi połączenie pierwszych liter słów „Polska walcząca”. Po rejestracji znaku prawo do używania oznaczenia przysługiwałoby tylko jego właścicielowi, a więc Związkowi Powstańców Warszawskich.

Według Związku znak kotwicy „PW” coraz częściej używany jest w nieodpowiednich okolicznościach lub nie w taki sposób, w jaki Powstańcy uważają, że powinien być używany. Objęcie znaku ochroną miałoby zaradzić takiej sytuacji. Przykłady takich przypadków podaje Wiceprezes Związku, Edmund Baranowski. Takim przykładem, kiedy oznaczenie „PW” jest według Związku źle wykorzystywane, jest używanie go podczas komercyjnych imprez sportowych i rekreacyjnych. Związkowcom nie podoba się również, że symbol Powstania Warszawskiego pojawia się też w materiałach reklamowych. Związek Powstańców Warszawskich dokonał już zgłoszenia w Urzędzie Patentowym RP.

Sceptyczny wobec pomysłu zastrzeżenia znaku „PW” jest dyrektor Muzeum Powstania Warszawskiego, Jan Ołdakowski. Jego zdaniem, przekształcenie symbolu Powstania Warszawskiego w znak towarowy nie przyniesie niczego dobrego. Zamiast takiego rozwiązania powinno się według niego zacząć dyskusję dotyczącą używania znaku. Rozwiązanie, jakim jest rejestracja znaku towarowego „PW” z pewnością ograniczy dostęp do używania tego symbolu. Pytanie brzmi, czy nie spowoduje to popadnięcia popularnego teraz symbolu w niepamięć, jeżeli zabronione zostanie korzystanie z niego na co dzień przez podmioty inne niż Związek Powstańców Warszawskich.

Ze wstępnych wypowiedzi rzecznika prasowego Urzędu Patentowego wynika, iż do rejestracji znaku może nie dojść, gdyż nie spełnia on względnych przesłanek do udzielenia praw ochronnych.

środa, 24 maj 2017 14:19

Wyrok wysokiej jakości

Napisała

10 października 2012 r. skarżąca, spółka Deluxe, dokonała zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w postaci napisanego białą czcionką słowa „deluxe” wpisanego w czerwony, cieniowany element graficzny podobny do koła. Decyzją z 13 czerwca 2013 r. ekspert odrzucił zgłoszenie, ponieważ zgłaszany znak towarowy z jednej strony nie posiadał charakteru odróżniającego, a z drugiej informował konsumentów o jakości rozpatrywanych towarów i usług. Spółka wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji eksperta.

Izba Odwoławcza utrzymała w mocy decyzję eksperta. Uznała, że w części Unii Europejskiej, gdzie język angielski jest rozumiany, element słowny „deluxe” nie pozwala samoistnie na odróżnienie towarów i usług skarżącej od tych należących do konkurencji, ponieważ termin ten stanowi powszechnie stosowany rodzaj etykiety promocyjnej, polegającej zaledwie na wskazaniu wysokiej jakości. Izba Odwoławcza dodała, że termin deluxe należy do kategorii tych słów, które nie powinny zostać objęte monopolem przez żaden znak towarowy, a towarzyszący temu znakowi element graficzny nie jest wystarczający, aby nadać zgłoszonemu znakowi charakter odróżniający.

Spółka Deluxe wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji, którą Sąd UE uwzględnił. Sprawa trafiła przed Trybunał Sprawiedliwości UE, który wydał wyrok 17 maja 2017 r.

Trybunał stwierdził, że nie jest wykluczone, by towary i usługi objęte zgłoszeniem do rejestracji miały wspólną cechę charakterystyczną istotną dla dokonania analizy zastosowania bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji oraz by mogły zostać przydzielone – w celu zbadania rozpatrywanego zgłoszenia do rejestracji względem tej bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji – do jednej kategorii lub grupy dostatecznie jednolitej w rozumieniu orzecznictwa. Sąd był zobowiązany do sprawdzenia, czy termin „deluxe” faktycznie jest nośnikiem pojęcia „wysokiej jakości”, jak twierdzi Izba Odwoławcza, jako że ten element słowny stanowi bezpośrednie odniesienie do słowa „luksus”. W razie gdyby termin „deluxe” miał znaczenie inne niż „wysoka jakość”, zadaniem Sądu byłoby zbadanie, czy w świetle tego znaczenia towary i usługi objęte rozpatrywanym znakiem towarowym tworzą jednorodną grupę, co uzasadniałoby zastosowanie ogólnego uzasadnienia. Sąd zaś w sposób ogólny odrzucił możliwość istnienia jednorodności rozpatrywanych towarów i usług i w tym względzie nie wziął pod uwagę specyfiki zgłaszanego znaku towarowego, a w szczególności jego postrzegania przez właściwy krąg odbiorców. Sprawa została więc skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd.

czwartek, 11 luty 2016 15:57

Kurs znaków towarowych

Napisała

Uczelnie zazwyczaj bardzo dbają o odpowiednią ochronę swojej własności przemysłowej. Czasami jednak nie wszystko idzie po ich myśli, co jest przyczynkiem wieloletnich sądowych sporów. Jeden z nich trwał jeszcze niedawno pomiędzy jedną z najlepszych i najbardziej znanych na świecie szkół wyższych, Harvardem a nauczającym na niej profesorem, Davidem Malanem. Przedmiotem sporu jest znak towarowy, którego przedmiotem jest nazwa kursu komputerowego, CS50.

Odkąd w 2007 r. Malan stał się instruktorem na wspomnianym kursie, zaczęły na niego spływać fale chętnych. Stał się on najpopularniejszymi zajęciami na Harvardzie, co doprowadziło do stworzenia analogicznych zajęć firmowanych tą samą nazwą na uniwersytecie Yale. Kurs został też udostępniony on-line na platformie HarvardX. W międzyczasie, pracownik naukowy prowadzący kurs podjął próbę zarejestrowania jego nazwy w amerykańskim urzędzie patentowym jako znak towarowy. Znak, na który miał uzyskać ochronę, to nie tylko „CS50”, ale też slogan „THIS IS CS50”.

Działania takie nie były w smak władzom uniwersytetu, które 5 lat temu wszczęły przeciwko swojemu wykładowcy sądowy spór. W tym czasie Malan założył również spółkę CS50 LLC, która jednak została rozwiązana ze względu na nieskładanie wymaganych prawem raportów finansowych. Harvard złożył sprzeciw przeciwko rejestracjom obu oznaczeń. Teraz najwyraźniej sądowy spór udało się zakończyć polubownie, ponieważ na początku 2016 r. do amerykańskiego urzędu patentowego znowu wpłynęło zgłoszenie znaku „CS50”, tym razem już na rzecz uniwersytetu, na którym kurs jest prowadzony.

środa, 14 grudzień 2016 22:41

Polski design powraca

Napisała

Wielu przedsiębiorców zastanawia się, co zrobić, aby inny - nieuczciwy - przedsiębiorca nie kopiował wytwarzanych przez ich firmy mebli, biżuterii czy innych towarów. Jest to bardzo ważna kwestia, jako że często charakterystyczny wygląd towarów danego producenta staje się jego symbolem, dzięki czemu jest on szeroko rozpoznawalny. Ponadto, produkcja podróbek, zazwyczaj tańszych od oryginału, niejednokrotnie naraża twórcę wzoru na znaczne straty finansowe. Środkiem prawnym służącym takiej ochronie może być wzór przemysłowy. Rejestracja wzoru przemysłowego daje możliwość ochrony praw jego właściciela przed nadużyciami innych przedsiębiorców. Dzięki temu na rynku dostępne będą legalnie tylko produkty przedsiębiorcy będącego twórcą wzoru.

Kwestia wzorów jest bardzo istotna we wzornictwie przemysłowym, chętnie zastępowanym ostatnio nowoczesnym słowem design. Być może zagraniczna twarz wzornictwa przemysłowego w postaci designu bardziej kojarzy się nam z luksusem czy czymś pożądanym i niedostępnym, ale należy pamiętać, że Polska pod tym względem również nie ma się czego wstydzić.

Obecnie wraca do mody polskie wzornictwo przemysłowe lat 50. XX wieku, znane na Zachodzie jako mid-century. Wszelkie portale społecznościowe i magazyny związane z wystrojem wnętrz zalewają obecnie zdjęcia charakterystycznych giętych krzeseł, drucianych kwietników czy opływowych wazonów. Tymczasem, takie same elementy znane są nam z kolekcji polskich projektantów z połowy ubiegłego stulecia, często przechowywanych w naszych rodzinnych domach. Za przykład mogą tu posłużyć sklejkowe krzesło projektu Marii Chomentowskiej czy wielokolorowa porcelana z Zakładów Porcelany Stołowej Ćmielów w Ćmielowie. Co ciekawe, na przykład komplet talerzy z prasowanego szkła "Asteroid" Jana Sylwestra Drosta wystawiony jest w Muzeum w Corning pod Nowym Jorkiem.